The village ** หมู่บ้าน ดงบัง ** Part 4 มาแล้ว !! วิทยุธานินท์ ของหลวงพี่ดงแฮ ** มาฟังด้วยกันเด๊อๆๆๆ
//////////////////////////
ภาษาอีสานในเรื่องค่ะ
ด่อน แปลว่าเผือกค่ะ คือควายของจุนซู ที่เค๊าเรียกว่าอีด่อน..คำนี้หมายถึงสีขาวด้วยค่ะ
ขุถัง ก็ถังน้ำสังกะสีธรรมดานี่แหละ
กระเชอ.. ก็เป็นเหมือนกระจาดแต่มันจะทรงสูงกว่า..และใส่อะไรได้มากกว่า
///////////
กว่าจะจัดการให้คนบ้าสองคนเลิกหื่นได้ชั่วคราวก็ทำเอาแทบเหงื่อตก
ตั้งแต่พ่อตายไปเมื่อหน้านาปีที่แล้ว..ครอบครัว **หวังกระแทกกลาง**ก็มีหัวเรี่ยวหัวแรงใหญ่คือ
ยุนโฮ ลูกชายคนโต..ส่วนคนเล็กถึงจะทำงานทำการอยู่บ้าง..แต่ก็ยังสู้คนโตไม่ได้..
แจจุง ลูกชายผู้ใหญ่แฉ่ง ที่เป็นเพื่อนสนิทของพวกเค๊า..รวมถึง ซีวอน ลุกชายของ
เฒ่าบุญคลิ้ง และยาย โพล้ง ยังมีลูกชายเศษฐีคิม ขี้เหนียว เพื่อนสนิท ของยูชอน
ที่ชื่อจุนซู พวกเค๊าเป็นเพื่อนกันและเรียนประถมมาด้วยกัน จากโรงเรียน บ้านดงบัง
และตอนนี้พวกเค๊ากำลังเรียนต่อในระดับม.ต้น กับหลวงพี่ที่วัด..นั่นคือหลวงพี่ ดงแฮ
หลวงพี่เป็นคนกรุงเทพ..เมื่อเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วเกิดเบื่อโลกจึงออกบวชและ
เดินธุดง จนมาเจอหมู่บ้าน ดงบัง..หมู่บ้านซึ่งหลวงพี่..ต้องหยุดการธูดง เพราะสงสาร
พวกเด็กๆในหมู่บ้านที่ไม่ได้เรียนหนังสือ..ทุกๆวันเสาร์อาทิตย์ หลวงพี่จะสอนหนังสือให้กับพวกเค๊า
/////////////////////////////////
ยูชอนทนเห็นความอุจาดตาของอิสัมปะลุยไม่ได้ก็มันโยงโยะโยงโย่ โกยขี้โคลน แบบไม่มีผ้าถุงใส่
"อิสัมปะลุยมึงมาเอานี่ไป..ข้าอุจาดลูกตา..พอดีคนอื่นเค๊าวิดปลากันไม่ได้"
ยูชอนบอกให้อิสัมปะลุยมาเอาผ้าขาวม้าไปใส่ แทนผ้าถุง..เพราะตอนนี้มันมีแค่เสื้อคอกระเช้าสีบานเย็น
ขาดๆตัวเดียว..ชั้นในอย่าถามมันไม่ได้ใส่อยู่แล้ว..
"ไม่ข้าไม่ใส่ข้าร้อน..อ่าๆๆๆๆๆๆเอ็งไอ้ปากห้อย..เอ็งแอบปิ๊งข้าล่ะสิ"
อิสัมปะลุยเสียงเขียวกลับมา..
"บ๊ะอินี่..น้องกูให้ใส่แล้วมึงยังจะเล่นตัวอีก..รีบๆไปใส่เลยก่อนที่ข้าจะเอาเสียมสับเอ็ง"
แจจุงพูดแล้วยกเสียมขึ้นมาด้วย
"ด้ายยยยพ่อรูปหล่อ.บอกอะไรข้าทำอยู่แล้ว..โฮกๆๆๆๆๆๆๆๆ" อิสัมปะลุยรีบลุยขี้โคลนมาหายูชอน
มันเอาผ้าขาวม้าไปใส่..แล้วรีบโกยขี้โคลนต่อ..ส่วนอิหวึ่งมันทั้งทำทั้งหันมาจ้องเป้าของยุนโฮเป็นระยะ
ความหวังของพวกมันสองคนอิหวึ่งกับอิสัมปะลุย..ตอนนี้อยู่แค่เอื้อมแล้ว..คนหล่อๆตั้งห้าคน..
"มึงสองคนนี่มันเกิดมาเพื่อผู้ชายจริงๆ..เออว่ะเป็นพวกมึงก็มีความสุขดี
ไม่ต้องอะไรวันๆ..รอแต่ผู้ชายผ่านไปผ่านมา"
แจจุส่ายหัว..กับอาการของพวกมัน
"อิสัมปะลุย..มึงอย่าไปยุ่งกับไอ้ปากมีขี้แมงวันนะ..มันเป็นของกู..กูเห็นก่อน"
อิหวึ่งมันหมายถึง ยุนโฮ..ที่กำลังเดินขึ้นไปเอากระชังลงมาใส่ปลา
"เออออ..กูรู้แล้ว..แต่ถ้ามึงได้มันแล้ว..กูขอต่อนะ..กูอยากได้มันด้วย"
อิสัมปะลุยน้ำลายกหจ๊ากออกมา..
"ไม่ได้..มันเป็นของกู.." อิหวึ่งปาขี้โคลนใส่อิสัมปะลุยทันที
"อินี่..ที่กูยังแบ่งมึงเลย..มึงลืมแล้วรึ..เมื่อวาน..อิเห็นแก่ตัว"
สัมปะลุยปาคืนไปบ้าง..แต่มันปาผิด.ไปโดนยุนโฮเข้าเต็มๆ
"โบ๊ะ ....เฮ๊ย..มึงสองคน..มัวทำบ้าอะไรกัน..รีบๆทำ..กูจะรีบวิด..มึงอยากได้กูมึงก็ทำๆซะ"
ลูกชายยายบุญมียุนโฮ..หลอกมันต่อ..ชั่งเถอะ..พอได้ปลาเสร็จ..ค่อยชิ่งหนีมันไป..
"กูบอกพวกมึงแล้วนะ..ห้ามผิดกติกา..พวกมึงผิด..กูจะให้พวกมึงไปปล้ำควายของไอ้ชางมินแทน"
ยูชอนตะวาดพวกมันไป..
"ได้ๆๆๆๆๆๆๆๆพวกข้าจะรีบทำ" อิวึ่งกับอิสัมปะลุย..ได้ยินเสียงยูชอนว่ามันรีบกันหูตูบ
"เอ็งนี่มันดีนะยูชอน..นอกจากจะจีบสาวเก่งแล้ว.หลอกคนบ้าเก่งอีกด้วย"
"นี่เอ็งชมรึด่าว่ะจุนซู" ยูชอนยืนวิดอยู่ข้างๆจุนซู และชางมิน..ถัดมาเป็นแจจุง และยุนโฮ
ส่วนอิสัมปะลัยกับอิหวึ่งยืนวิดอยู่ใกล้ๆริมตลิ่ง
"ฉันว่า.ด่ามากกว่านะพี่" ชางมินยิ้ม..
"เปล่านะ..ข้าชมเอ็ง..ใครจะไปกล้าด่าเพื่อนรักล่ะจริงมั๊ย.." จุนซูรีบพูดเพราะ
ยูชอนในชุดกางเกงในแอ๊ปเปิ้ลสีเขียวขาดตูด กำลังจ้องจะเอาเรื่องมัน
"แล้วปะ..ถ้าเอ็งว่าข้า..ข้าจะประเคนเอ็งให้อิหวึ่งคนแรกเลย "
"จ้าเพื่อนรัก..." จุนซูยิ้มหวานแล้ววิดต่อ
"มัวคุยกันอยู่นั่นล่ะพวกมึง..รีบๆเข้า.ตะวันเป็นสีไพลแล้ว..เดี๋ยวจะเย็นไอ้จุนซูมันยิ่งกลัวๆผีอยู่"
แจจุง..หยันๆจุนซู แต่จุนซูถึงจะโดนตลอดแต่เค๊าก็..ไม่ค่อยจะตอบโต้..เพราะเกรงใจพี่ยุนโฮ
เห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายเพื่อน..
"กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" จุนซูกรี๊ดร้องเสียงหลงเค๊าวิ่งโหย่งๆขึ้นไปบนฝั่งแล้วกระทืบเท้า
จนผ้าโสร่งหลุดออกมา..ทุกคนตลึงกันหมด..
"ช่วยข้าด้วย..ช่วยข้าด้วย " จุนซูยังกระทืบเท้าต่อ..ไม่ได้สนใจเรื่องโสร่งที่หลุดจนเห็นอะไรถึงไหนต่อไหน
คนอื่นๆเค๊าไม่ได้สนใจ..แต่อิหวึ่งกังบอิสัมปะลุย..เลือกำเดาพุ่งเป็นทาง
"เอ็งเป็นอะไรไอ้จุนซู..ร้องยังกะผีเข้า"
แจจุงตะโกนถาม..เพราะตอนนี้เหมือนจุนซูจะร้องให้ด้วย
"นั่นสิ..ผ้าผ่อนหลุดหมดแล้ว.."
ยูชอน..ที่ยืนอยู่ข้างๆก็งงว่าเพื่อนตัวเองเป็นอะไร
"แจจุงเอ็งไปดูมันสิ..มันเป็นอะไร"
ยุนโฮบอกเพื่อนสนิทลูกชายผู้ใหญ่แฉ่ง ให้ขึ้นไปดูเผื่อว่าสองคนนี้เค๊าจะดีๆกันบ้าง
"กูเอง..กูขึ้นไปดูเองงงงงงง" อิสัมปะลุย..ทำท่าจะขึ้นไปบนฝั่ง
"มึงไม่ต้องเสนอตัวอิสัมปะลุย..หื่นเลยนะมึง.."
ยูชอนรีบสะกัดดาวรุ่งอิสัมปะลุยหน้าจ๋อยทันที
"พี่จุนซู..เป็นอะไรน่ะพี่" ชางมินตะโกนถามด้วยควมเป็นห่วง
"ช่วยด้วยๆๆๆๆๆๆๆช่วยข้าด้วย" จุนซูร้องให้ออกมาเท้ายังกระทืบดินอยู่ตั่บๆ
"เอออ.เด๋วกูขึ้นไปดูมันเอง.."แจจุงวางขุถังแล้วเดินขึ้นไปดูจุนซู
"ช่วยข้าด้วย..หือๆๆๆๆๆๆ" สีหน้าที่แดงกร่ำของลูกชายเศรษฐีคิมขี้เหนียว
เร่งให้แจจุงต้องรีบขึ้นฝั่ง..ในกลุ่มเพื่อนเวลามีใครเป็นอะไร..เค๊ามักจะเป็นฮีโร่เสมอ
ด้วยความที่มีพ่อเป็นถึงผู้ใหญ่บ้าน..เลยเหมือนตัวเอง..จะเป็นคนคอยปกป้องเพื่อนๆ
รุ่นเดียวกัน...เหมือนผู้ใหญ่บ้านน้อย..ไปในตัว
"เอออๆๆๆเอ็งเป็นอะไรก็บอกมา..แล้วโสร่งน่ะใส่ซะ.ข้าอุจาดตาว่ะ"
"ไม่ข้าไม่ใส่..แจจุงเอ็งเอาออกให้ข้าด้วย" จุนซูพูดพลางกระทืบเท้า..
"อะไรของเอ็ง..." ลูกชายรูปหล่อของผู้ใหญ่แฉ่งด้วยความที่หน้าขาวเค๊าร่ำลือกันสามคุ้งน้ำว่าไม่ต้องใช้กวนอิม
ก็ขาวขนาดนี้..นั่งยองๆดูที่เท้า..ของจุนซู..มือของเค๊า..พยายามแกะ..
"พ่อแม่มึง..ปลิงค้าว..มันดูดเลือดเอ็งตั้งแต่ตอนไหนกันเนี่ย..ท้องมันถึงได้เป่งขนาดนี้"
(ปลิงค้าวคือปลิงน้ำจืดที่มันจะสิงอยู่ในนาข้าว..หรือหนองน้ำ.โดนเฉพาะน้ำที่ตื้น.ตัวมันจะยาว
ประมาณคืบ..ชอบดูดเลือดวัวดูดเลือดควาย..ส่วนคนมันก็ดูดในตอนที่มันหิวเลือด)
"เอ็งเอาออกให้ข้าที...ข้ากลัว..." จุนซูสีหน้าเหยเกแล้วตอนนี้..ยูชอนยืนมองด้วยความเป็นห่วง
ชางมินกับยุนโฮ..ไม่ได้สนใจมาก..วิดน้ำกันต่อ..เพราะตอนนี้เริ่มเห็นตัวปลาบ้างแล้ว..
"เอ๊า...ออกแล้วเอ็ง" แจจุงดึงปลิงค้าว..สีดำตัวใหญ่ยาวกว่าคืบ..ที่อิ่มเลือดของจุนซูโยนไปในกอไผ่
"ขอบใจเอ็ง...ขอบใจ.." จุนซูทรุดลงกับพื้น..เหมือนจะเป็นลม
"ปลิงมันคงเห็นเอ็งขี้เหนียว..เลยมาขอเลือดเอ็งมั่ง..ไม่มีอะไรหรอก.."
แจจุงยังไม่วายจิกลูกชายเศรษฐีคิม..จิกไปยิ้มไป
"พ่อข้าเว่ยที่ขี้เหนียวไม่ใช่ข้า"
"เหมือนกันน่ะแหละ.."
แจจุงยังว่าต่อ
"เฮ๊ย..จุนซูมันถูกปลิงค้าวดูดเลือดไม่มีอะไรหรอก.." แจจุงตะโกนลงไปบอกทุกคน
แล้วเค๊าก็..เดินลงไปเพื่อที่จะจับปลา..ตอนนี้..เห็นทั้งปลา..ช่อน..ปลาหหมอ..ปลากระทิง..
ปลาขาว..ปลาสร้อย..มันเริ่ม..ดิ้นกระแด่วๆเพราะไม่มีน้ำให้ว่าย..
"จุนซู..เอ็งนั่งรอบนฝั่งนั่นล่ะ..ไม่ต้องลงมาหรอก.."ยุนโฮตะโกนบอก
"แต่ฉันอยากจับด้วยนี่พี่..ดูสิ..ปลาเต็มเลย" จุนซูพูดพลางเอาโสร่งมาใส่
"ไม่เป็นไร..ข้าจับเอง.." ยูชอนรีบบอกเพื่อน..
"งั๊นข้า.ข้าไปเก็บลูกหว้านะพี่.."
"เออเอ็งจะไปทำอะไรก็ไปเถอะ..เด๋วจับเสร็จพวกข้าจะเรียก"
ยูชอน..บอกให้เพื่อนสะบายใจ..จุนซูตรงดิ่งไปที่ต้นหว้า.หวังจะเก็บไปให้น้องชาย
"รีบๆจับกันเร็วๆเข้า.." ยุนโฮ..พูดแล้วเดินเอากระชังมาวางที่ตรงกลางหนอง..ใครจับได้ก็เอามายัดใส่..
"พี่จุนซูนี่แกกลัวทุกอย่างเลยนะพี่.." ชางมินพูดขึ้น
"ใช่ๆๆๆโดยเพาะผี..มันกลัวมาก..ยิ่งเรื่องผีปอปจากหมู่บ้านนกออกของเอ็งน่ะมันยิ่งกลัว"
แจจุงพูดขึ้นทำเอาชางมินหน้าซีด
"ชั่งมันเถอะพี่..ไอ้จุนซูมันก็แค่ขี้กลัว..มันไม่ได้มีพิษสงอะไรรึจะทำร้ายใครหรอก"
ยูชอนพูดขึ้น
"เออๆๆเพื่อนเอ็งมันดี..ไอ้ยูชอนรวยก็รวย..ดูงานวัดปีที่แล้วบริจาค สามสิบบาท"
แจจุงยังมิวาย..พูดถึงความขี้เหนียวของบ้านคิม
"น้องชายมัน..ไอ้ชองยุน..รวยขนาดนั้น.กางเกงไม่ใส่..รองเท้าก็ไม่มี..อะไรมันจะประหยัดกันขนาดนี้
แล้ว..กางเกงในมัน.ข้าเดา.มันคงไม่มีเหมือนข้า..งั๊นของข้า..ข้าไม่เอา..ข้าให้มันแล้วกันน"
"โธ่พี่อย่าพูดแบบนี้สิ..ฉันไม่สะบายใจนะ..ฉันบอกว่าให้พี่แล้ว..ก็คือให้..นะพี่..
แล้วไอ้จุนซู..มันมีน้ำใจนะ..พ่อมันน่ะที่ขี้เหนียวไม่ใช่มัน"
"อะไรของพวกเอ็งว่ะ..รีบจับเถอะ..จะได้เสร็จ..แล้วก็.."
ยุนโฮเข้ามาเบรคการสนทนาของสองหนุ่ม..ส่วนอีกหนึ่งหนุ่มจากบ้านนนกออก
เค๊าทั้งจับปลาทั้งเก็บผักแว่นไปด้วย
"เฮ๊ย..อิหวึ่ง..อิสัมปะลุย..พวกมึงเร็วๆเข้าจะเสร็จแล้ว" ยุนโฮบอกอิหวึ่งกับอิสัมปะลุย
"แว๊กๆๆๆๆใกล้เสร็จแล้ว..ทำไมจะรีบเสร็จล่ะจ้ะ..กำลังมันส์อยู่เลย"อิหวึ่งเงยหน้าพร้อมผมที่
เป็นสังกะตังของมันเหมือนไม่สระมาสองปีตาเยิ้มใส่ยุนโฮ
"เสร็จ..ใครเสร็จน่ะ.." อิสัมปะลุยหันมาทำตาหื่นใส่ทุกคน..ในมือมันยังกำปลาช่อนตัวเขื่อง
ดิ้นไปดิ้นมา..
"โอ๊ยๆๆๆๆๆกูละอยากจะเตะคนว๊อย...รีบๆเอาปลามาใส่กระชัง.."แจจุงขบเขี้ยวขบฟัน
"จ้าๆๆๆๆๆๆพ่อหน้าขาว..อิๆๆๆๆๆ" อิสัมปะลุยเอาปลาช่อนมาใส่กระชัง
นี่ถ้าเพราะไม่อยากให้มันมากวนล่ะก็คงไม่ทำตามแผนของยูชอนหรอก..
ไอ้น้องชายบ้า.ความคิดของมันแต่ละอย่างยุนโฮ..คิดในใจ..แต่ชั่งมันเถอะ..จนขาดนี้แล้ว
เค๊าจะรอดูว่า.ยูชอนจะแก้ปัญหายังไงต่อ..ดูเค๊าสิยังร้องเพลงอารมณ์ดี..แถมมันผิวปากอีกด้วย
"คนจนคืออ้าย..วันวาเลนไทม์ยังไปใต้หนู
ความจนสอนให้ต้องสู้ๆๆๆก็พอได้อยู่มุ่มมู่มุ่มวัน
สานตะก่าส่งร้านค้าตำบล..
อยากฟังเพลงไหน..ก็เปิดไปวิทยุชุมชน..
ฝากอ้ายดีเจคนจน..เปิดเพลงโดนๆให้คนฟังนำกัน.."
ยุชอนตะโกนร้องเสียงดังอย่างอารมณ์ดี
"ร้องผิดๆถูกๆนะเอ็งไอ้ยูชอน..เพลงเค๊าเสียหมด.." แจจุงพูแหย่น้องเล่น
"เอาอีกๆๆๆๆๆๆเพราะจังเลย..พ่อปากห้อยสุดเซ็กซี่....วิ๊วๆๆๆๆๆ"
อิหวึ่งกับอิสัมปะลุยทั้งตบมือทั้งรำชอบใจใหญ่
"จริงๆด้วยพี่ยูชอน..พี่นี่เสียงเพราะจริงๆ"ชางมินชมด้วย
"พอๆๆๆเดี๋ยวมันจะลอย.." ยุนโฮน่ะความจริงก็ปลื้มที่น้องชายเสียงเพราะแต่เค๊าทำเป็นพูดไปหยั่งงั๊นแหละ
"ข้าอยากฟังเสียงเอ็งบ้าง..พ่อหน้าขาวรูปหล่อ..โฮกๆๆๆๆๆ" อิสัมปะลุย..บอกแจจุง..
"เออจริงด้วยพี่..ข้าว่าพี่ต้องเสียงเพราะแน่ๆฉันอยากฟังเสียงพี่เหมือนกัน"
"เอ็งพูดถูกชางมิน..พี่แจเค๊าเสียงเพราะมากๆๆพี่ร้องบ้างสิ..ข้าอยากฟัง"ยูชอนช่วยเสริม
"นั่นสิแจจุงข้าไม่ได้ยินเสียงอ็งร้องเพลงมานานแล้วนะ"ยุนโฮอีกคนส่วนแจจุง
ตอนนี้ค๊าดูอายๆหน่อย.แต่ก็เอาน่า.ลูกผู้ใหญ่แฉ่งซะอย่างทำได้
"จากปากช่องม๊า..เจ้าลืมสัญญารักเราเมื่อสายัญ
ก่อนเคยรักในภักไม่เปลี่ยนผันทำไร่ใกล้กัน..
สัมพันธ์ด้วยใจ..จากไร่ไปหาเงินตราชวดชม
วิมานพี่ล่มลืมสัญญาเมื่อสายัญ ...." เค๊าเองก็ร้องวนๆวนมาเหมือน
แต่ทุกคนก็มาช่วยกันร้องที่ท่อนฮุก..จุนซูที่ได้ลูกหว้าพอแล้ว
กระโดดลงมาร่วมวงด้วย
"แช่แด่ๆแด่แด๊แด่..แด่แด๊..แช๊ดแด่แด๊แด่..แด่แด๊แด่ๆๆๆๆๆๆ"
แจจุงร้องอีกคราวนี้ทุกคนร้องตามกันหมด..มีอิหวึ่งกับอิสัมปะลุย..รำไปรอบๆหนองน้ำ
ด้วยความสนุกสนาน
"เจ้าลืมรอยรักที่พี่สมัครฝากรักให้ชามชื่น
เจ้าแปรไปหัวใจพี่สุดฝืน..แทบช้ำกล้ำกลืน..
เฝ้าฝืนอกตรม...แชแด่แช่แด่ๆแด่แด๊แด่..แด่แด๊..แช๊ดแด่แด๊แด่..แด่แด๊แด่ๆๆๆๆๆๆ"
////////////////
ขณะที่ทุกคนกำลังสนุกสนานกันนั่นเอง..ที่บนฝั่ง...ทำให้ทุกคนต้องเงียบลง..
"หลวงพี่..หลวงพี่ขอรับ.." ยุนโฮรีบวิ่งขึ้นฝั่งตามด้วย ยูชอน แจจุง ชางมิน และ จุนซู
หลวงพี่ดงแฮ กลับจากกรุงเทพ..เดินลัดป่าลัดเขา..มาเพื่อที่ตรงไปที่**หมู่บ่านดงบัง
หลวงพี่สพายย่ามมาใบหนึ่งแถมยัวงมีถุงกระดาษอีกหลายใบ
"เจริญพรเถอะโยม..มาวิดปลากันรึ" หลวงพี่ยังมีสายตาที่เมตตาเหมือนเดิม..ยิ้มนิดทักทายบรรดาลูกศิษย์
ส่วนอิหวึ่งกับอิสัมปะลุย.ค่อยๆเดินมานั่งพนมมืออยู่ใกล้ๆ
"พระๆ....พระ...หล่อ...." อิสัมปะลุยพูดพลางไหว้ประหลกๆ
ส่วนอิหวึ่งกราบก้มลงจนหัวโคกขี้ดิน
"ผั๊วะ.." แจจุงตบที่หัวอิหวึ่งอย่างแรง"พระเจ้านะมึง..เดี๋ยวได้ตายเป็นเปรตหรอกนรกจะกินหัว"
"ชั่งเถอะโยม.งโยมหวึ่งกับโยมสัมปะลุย..อาตตมาผ่านมาทางนี้ก็เจอบ่อยๆไม่ถือสาหรอก.."
หวงพี่ดงแฮเป็นพระที่มีความเมมตาเป็นพระที่ตัดแล้วซึ่งกีเลสจริงๆทั้งที่ยังหนุ่มแน่น
แต่ตัดโลกภายนอก.แล้วมาอยู่ซะกลางป่ากลางเขาแบบนี้..
"หลวงพี่ไปบางกอกมาใช่มั๊ยขอรับ" ยุนโฮถามขึ้น
"ใช่..หลวงตาให้หลวงพี่ไปซื้อวิทยยุน่ะ"
"วิทยุ" ทุกคนตาเหลือกอุท่านเสียงดังพร้อมๆกัน..เพราะพวกเค๊าเกิดมายังไม่เคยมีวิทยุกันเลยซักคน
จะฟังทีก็ต้องไปแอบฟังที่บ้านกำนันปุ่น..แถมถูกลุกชายกำนันอย่างไอ้ลีทึกและลูกสมุนลูกชายมักคทายกอย่าง
ชินดงไล่เตพิดทุกที
"ใช่..วิทยุทรานซีสเตอร์ ยี่ห้อธานินร์ "
หลวงพี่หยิบวิทยุออกมาจากย่าม..ทุกคนโยกตัวขึ้นกึ่งนั่งกึ่งยืนโดยอัตโนมัติ
"อู๊ๆๆๆๆๆแบบนี้..จะได้ฟังเพลงกันแล้วสิขอรับ..ฉันนะฝันมานานแล้วหลวงพี่"
ยูชอนดีใจสุดขีด
"ใช่ๆๆๆฉันด้วย..ฉันจะได้ไปฟังหมอลำที่วัดน่ะจ้ะ..ฉันชอบ..จินตรา พูนลาบจ้ะหลวงพี่"
จุนซูเองก็เช่นกัน
"คราวนี้..ฉันจะได้ฟัง นกน้อย อุไรพร ซะทีนึง..รอ็คเสดิดอีก..ยิ่งพูดยิ่งอยากฟัง"
แจจุงเค๊าชอบ รอ็คเสดิดมากๆๆๆๆ
"ฉันสิพี่..อยู่ที่อื่นอดเลย..ฉันอยากฟังมั่ง" ชางมินเศร้าใจขึ้นมาทันที
ก็วิทยุน่ะเป็นสิ่งที่ทุกคนที่เป็นวัยรุ่นฝันอยากจะมีนอกเหนือจากกางเกงในแอ๊ปเปิ้ล
"เอาน่าชางมินไว้เอ็งมานอนที่บ้านพี่..พี่จะพาเอ็งไปขอหลวงพี่ฟังที่วัด"
ยุนโฮเอามือตบไหล่ปลอบใจชางมิน
"จริงๆนะพี่" เค๊ายิ้มออกมาได้
"ว่าแต่หลวงพี่ขอรับ..ซื้อมาเท่าไหร่ครับ" ยูชอนถาม
"สองร้อยห้าสิบบาท" หลวงพี่ตอบเสียงเรียบ
"สองร้อยห้าสิบบาท" ทุกคนอุทานเสียงดังพร้อมกัน..เงินสองร้อยห้าสิบบาท
มันเยอะมากๆสำหรับพวกเค๊าทำนา..ทำสวน..ทั้งปียังได้ไม่ถึงเลยสองร้อย..
แต่นี่มันตั้งสองร้อยห้าสิบเชียว...
//////////////////
รถอีแต๋นคันเดียวในหมู่บ้าน..วิ่งลัดทุ่งตรงมาที่หนองน้ำ..จนควันตลบ
ทุกคนมองเป็นตาเดียวกัน...
"โยมลีทึก..กับโยมชินดง..คงมารับอาตตมาน่ะ"
หลวงพี่มองไปทางรถอีแต๋นที่เห็นคนขับ..ใส่หมวกปีกเสื้อลายดอกสีแดง
มันสามารถมองเห็นได้ในระยะไกล..พร้อมสมุนตัวอ้วน ชินดง..ลูกชายมักคทายกแหว่ง
มักคทายกแหว่ง..แกเป็นคนปากแหว่ง..แต่เป็นคนอยู่ในศีลในธรรม
แถมเรียนจบเปรียญเก้าประโยคพร้อมกันกับพ่อของแจจุงคือผู้ใหญ่แฉ่ง
ผู้ใหญ่แฉ่งกับมคคทายกแหว่งรักกันและสนิทกันแต่ลูกชายสิ..มองหน้ากันไม่ติดเลย
(เปรียญเก้าประโยคคือวุฒิการศึกษาของคนที่บวชเรียน..จบมาแล้วเทียบเท่าปริญญาตรี)
หลวงพีน่ะรู้ว่าคนสองพวกนี้ไม่ถูกกัน..แต่ไม่รู้จะห้ามแบบไหนแล้ว..ชินดงกับแจจุง
ลีทึกกับยูชอน..แถมพ่วงยุนโฮมาอีกคน
//////////
"ตึ๊ดๆๆๆๆๆๆเอี๊ยดๆๆๆๆๆๆๆ"เสียงเเบรคห้ามล้อ..ของรถอีแต๋น.จอดเสร็จเจ้าของรถกับลูกน้อง
ก็เดินอาดๆเข้ามาหาหลวงพี่..สายตาจ้องมองอย่างขวางๆกับกลุ่มคนจน..ที่นั่งอยู่ใกล้ๆหลวงพี่
"มองอะไร.พวกมึงไม่เคยเห็นคนหล่อกันรึ" มาถึงชินดงก็กวนทันที
"ชิชะ..พาเมียมาช่วยวิดปลาด้วยโว๊ย....โอ๊ยๆๆๆๆบัดสีบัดเถลิงจริงๆ"
ลีทึกพูดขึ้น..เค๊ายิ้มเย้ยหยันดูถูกในที..
"พอเถอะโยม..อัตตมาบิณฑบาตรล่ะ.." หลวงพี่ดงแฮ..ต้องรีบขอร้อง
"หลวงพี่บอกพวกมันเถอะขอรับ.." ยูชอนหน้าหงิก.นี่ถ้าหลวงพี่ไม่อยู่เค๊าคงอดไม่ได้
"หลวงพี่..เดินมาทำไม..กะว่าจะไปรับ.งพ่อบอก..ฉันเลยชวนพี่ทึกเค๊าขับรถมารับจะได้ถึงเร็วๆ"
ชินดงพูดขึ้น
"ไม่เป็นไรหรอกโยม..อาตตมาเดินจนชินแล้ว..ไม่ต้องลบำบาก"
"ห่ลอจังเลยยยยยยย...." อิหวึ่งยิ้มหวานให้ลีทึก...
"ช่ายยยยยยอ้ายยยยอ้วนๆนั่น..สะเป็คข้าเลย..ข้าหามานานแล้ว..อยากดั๊ยๆๆๆๆๆๆๆ"
อิหวึ่งกับอิสัมปะลุย.งน้ำลายหกจั๊กๆๆๆออกมา
"เฮ๊ย..อิบ้าสองคนนี่..จะไปไหนก็ไปไป๊..มึงสองคนเมียใคร.เมียไอ้หน้าแหลมยุนโฮ
รึเมียไอ้แจจุงหน้าขาวลิงกัง"
"ไอ้ชินดง..มันจะมากไปแล้วมึง" แจจุงเสียงดังลุกขึ้นกำกำปั้น..
"อย่าเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือเลยแจจุง" ยุนโฮห้าม
"อ้อมึงมาอยู่นี่นี่เอง..ไอ้จุนซูขี้เหนียว.." ลีทึกแขวะจุนซูเข้าอีก
"มันหนักอะไรของพวกมึง..อย่ามายุ่งกับเพื่อนกู" ยูชอนปรามลีทึก
"พอๆๆๆๆๆอาตตมาขอบิณฑบาตรเถอะโยม..ขอซักวัน"
หลวงพี่ดงแฮสีหน้าไม่ดีแล้ว..
"ขอรับหลวงพี่..พวกกะผมลงไปเอากระชังก่อนนะครับจะกลับบ้านกันพอดี"
"ก็ไปรถอีแต๋นซะด้วยกันเลยสิโยม..เดินคงอีกไกลเดี๋ยวจะค่ำมืด"
"ไม่นะหลวงพี่..อย่าให้มันมานั่งรถอีแต๋นของกระผมนะขอรับ..มันจะเป็นเสนียด"
"เสนียดอะไรกันโยม..อยู่หมู่บ้านเดียวกันแท้ๆรักกันไว้ดีกว่า"
"ไม่เป็นไรหลวงพี่พวกกระผมเดินมาเองก็กลับเองได้"
ยุนโฮบอกให้หลวงพี่สะบายใจ
"ฉันกะว่าวันนี้จะเอาเกวียนไปส่งพวกพี่ ..นุ่นไงเกวียนฉัน" ชางมินหนุ่มน้อยจากหมู่บ้านนกออก
เค๊าชี้ไปที่เกวียนเก่าๆที่จอดอยู่ใต้ต้นทองกวาวกลางทุ่ง
"งั๊นอาตตมาก็เบาใจ..."
อิหวึ่งกับอิสัมปะลุย..มองหน้ากัน..ขณะที่ชินดงกับลีทึก..กำลัง..จะไปสตาร์ทรถอีแต๋น
มันสองคนก็วิ่งเข้าไปชาร์ตตัว.
"เฮ๊ยๆๆๆๆๆปล่อยกูนะ..อิบ้า...มึงมากอดกูทำไม" ลีทึกพยามดิ้น..แต่สู้แรงอิหวึ่งไม่ได้..
มันลากลีทึกไปที่กระท่อม..ของมันที่อยู่ใกล้ๆหนองน้ำ
"ช่วยข้าด้วยๆๆๆๆๆๆๆๆ" ลีทึกตะโกนสุดเสียงแต่ไม่มีใครกล้าช่วย..หลวงพี่ดงแฮได้เอามือปิดปาก
"มึงเส็ดกรูไอ้อ้วนตุ้ย...."อิสัมปะลุยวิ่งไล่ปล้ำชินดง..ไปในทุ่ง..มันวิ่งกระเจิดกระเจิงยิ่งกว่าหมูเสดิดน้ำร้อน
"สมมัน..."ยูชอนสะใจ..
"หลวงพี่ขอรับ..รอไอ้ลีทึกคงอีกนาน..มันคงกำลังมีความสุข..ไปด้วยกันนะครับ"
ยุนโฮรับถุงกระดาษมาจากหลวงพี่..ทุกคนช่วยกันขนสำภาระมาที่เกวียน..ชางมินวิ่งไปเอาวัวมาเทียม
เสียงร้องช่วยด้วยๆๆของลีทึกกับชินดงยังดังแว่วๆมาเข้าหู
"โยม..จะไม่ช่วยหน่อยรึ" หลวงพี่พูดขึ้น
"มันไม่ตายหรอกขอรับ..แค่ผู้หญิงปล้ำ" จุนซู พูดยิ้มๆอย่างโล่งอกอย่างน้อย..ก็มีคนมาช่วยชีวิต
ไม่งั๊นอาจมีเมียเป็นอิหวึ่งกับอิสัมปะลุย..
"รอดคตัวไปเอ็งยูชอน.." แจจุงกับยุนโฮมองหน้าน้องชายพลางคิดในใจ
ยูชอนยังคง..เอามือลูบๆคลำๆวิทยุ ธานินร์..ที่มันยังไม่ได้ใส่ถ่าน..อย่างปลื้มๆ
ต่อไปพวกเค๊าจะมีเพลงฟังแล้ว..เวลาไปรับจ้างเกี่ยวข้าวที่ตำบลอื่นเค๊ามัก
จะเปิดวิทยุให้ฟังกันเสมอๆโดยเฉพาะเพลงลูกทุ่ง..รวมถึงละครวิทยุ..ที่แสนจะซึ้งใจ..
คราวนี้พวกเค๊าจะได้ฟังกันแล้ว...ปลาที่เต็มสองกระชัง..พอจะแบ่งกัน..และให้แม่
ได้ทำเพลในวันพรุ่งนี้..เท่านี้พวกเค๊าก็มีคววามสุขแล้ว..เสียงเยดๆแอ๊ดๆของล้อเกวียน
ที่คนบังคับเกียวนคือชิมชางมิน..หนุ่มน้อยจากหมู่บ้านนกออก.
.กำลังจะพาพวกเค๊ากลับไปยังหมู่บ้าน..ดงบัง..ก่อนที่ลำแสงสุดท้ายของแดดที่สาด
ส่องมายังท้องทุ่งแห่งนี้จะหมดไป..พวกเค๊าก็จะไปถึงแล้ว..หมู่บ้านดงบังที่รอพวกเค๊าอยู่
"ม่วนเอ๊ย..หม่วนเสียงกบร้องโอ๊บอ๊บ กล่อมลำเนา..
ผักเม็กผักกะเดา..ผักกะโดนและผักอีฮีน"
เสียงร้องเพลงของพวกเค๊าดังไปตลอดทางอย่างมีความสุข
////////////////////
"ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆอิสัมปะลุย.อีชาติชั่ว..กูอุตส่าห์รักษาพรมจรรย์ของกรูมึงมาปล้ำกรูทำไม๊ฮือๆๆๆๆๆๆๆ"
ชินดงหลังจากที่เสียหนุ่มให้กับอิสัมปะลุยแล้ว.มันกลิ้งเกลือกร้องห่มร้องให้อยู่กลางทุ่ง
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆผัวกู..มึงเป็นผัวกู..ทุกวันมึงต้องมาหากูไม่มากูจะตามถึงบ้าน..ฮ่าๆๆๆๆ"
อิสัมปะลุยหัวเราะเสียงดัง
"ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆกรูอยากตาย...กรูอยากตาย"
ชินดงเสื้อผ้ากองอยู่ข้างๆตัว.ร้องให้เหมือนคนเสียสติ..
ซักพักเพื่อนเค๊าก็เดินโซซัดโซเซออกมานอกกระท่อม..พร้อมผมที่ยุงเหยิง
สภาพยังกะถูกหมาฟัดมาสิบตัว..
"ฮือๆๆๆๆๆไอ้ชินดง..มึงช่วยกรูด้วย..กรูไม่ไหวแล้ว"
ลีทึก..เดินขาสั่นพั่บๆเค๊ามองดูท้องฟ้าในตอนนี้..มันเป็นสีเหลืองไปหมดแล้ว
"อิสัมปะลุย..กรูยกให้..มึงอยากได้..มั๊ย..เอาไปเลย"
อิหวึ่งตะโกนบอกอิสัมปะลุย..ว่ายกลีทึกให้หลังมันจัดการปล้ำเรียบร้อยแล้ว
"อย่านะ...อย่านะ..." ลีทึกรีบกระเสือกกระสนไปที่รถอีแต๋น
"รอกรูด้วยยยยย.." ชินดงอีกคน...
อิหวึ่งกับอิสัมปะลุย..มันสองคนลืมไปแล้ว..ว่ามันมีคนหล่ออีกห้าคนที่มันยังไม่ได้ปล้ำ..
แต่วันนี้พวกมันก็สุขสมอารมณ์หมายไปเรียบร้อยแล้ว..ผู้ชายตกถึงท้อง..
/////////////
"ซวยๆๆๆๆเพราะพวกไอ้ยูชอนขี้เหร่ใหญ่ปากห้อยแท้ๆ"
"ใช่ไอ้ยุนโฮหน้าแหลมปากมีขี้แมงวัน ไอ้จุนซูขี้เหนียวเป็นตังเม..ไอ้..แจจุงหน้าขาวลิงกัง"
ชินดงกับลีทึกขับรถอีแต๋นออกจากจุดยุทธศาสตร์ตรงไปยังหมู่บ้านด้วนน้ำตาที่นองหน้า
แถมถูกคนบ้าขู่อีกว่าให้มาหาทุกวัน
"อีกคนน่ะพี่.มันเป็นใคร" ชินดงหมายถึงชางมิน
"ข้าจะรู้เหรอะ.อยากรู้ไปถามเมียเอ็งดูสิ"
ลีทึกยังไม่หายแค้น
"ง๊ากๆๆๆๆๆเมียไม่นะ.ข้ากลัว.ข้ากลัว"
ชินดงร้องเสียงหลงขึ้นมาอีก..อิหวึ่งกับอิสัมปะลุยยืนโบกมือหยอยๆให้กับ
สองหนุ่มที่ขับรถออกมาจากบริเวณหนองน้ำ
ชินดงกับลีทึกเสียใจสุดๆ..หมดสภาพ..ทั้งแค้นใจ..ทั้งอายเจ็บใจที่เสียตัวให้ใครไม่เสีย.
ดันมาเสียให้คนบ้ารู้ถึงไหนอายถึงนั่น
//////////
มาต่อกันพาร์ตหน้าเด๊อๆๆๆๆๆๆเลิฟๆๆๆๆ
ปล..อ่านแล้วอย่าลืมเมนท์บ้างนะจ้ะ..ข่อยจิได้มีแรงเขียนต่อ อิๆๆๆ
รักคนอ่านเด๊ออออ
แวมแกมันเลววววทำไมต้องให้คนบ้าปล้ำชั้นด้วยฮือๆๆ
"ก็เราอยากปล้ำเองแต่ทำมิได้นิ..5555"
อิๆๆเค๊าเล่นเป็นพระ..ตัวจริงเค๊ารั่วสุดเนี่ยนะแต่สามารถเนอะ
เค๊าสิโคตรรวย..ดูนังคนเขียนให้เค๊าจน.แบบว่ากกน.ไม่มีใส่
รองเท้าก็ไม่มี..มันคงโรคจิตน่ะ..คิดว่า..แต่เอาเหอะยอมเล่น
หนุกดีอิๆๆๆๆ
"เอ่อ..โทษนะครับเห็นว่าแสดงฟิคนี้มียูชอนกับยุนโฮที่ใส่ กกน.นอกนั้น"
TVXQ....กร๊อด ๆๆๆ อย่าถามนิ..โรคใส้เลื่อนถามหากันหมดแล้วกว่าจะแสดงจบ ตายแน่ๆๆๆๆ
Jaejoong คนเขียนอย่าให้เจอ..จะเอาไม้หน้าสามฟาดให้ตายเลยฮึ
Changmin เค๊าด้วย..พาร์ตที่แล้วเค๊าเกือบถูกงูเหลือมเอาหางแยงก้น
Micky พวกตะเอง..อย่าบ่นเรย...
Junsu แหงแระคนเขียนมันเด็กตะเองนิ..ดูเค๊าดิ..โสร่งหลุดน่ะมันทำได้
Yunho ที่ยอมมาเล่นเพราะเห็นแก่นายหรอกมิก..แฟนนายมันจะโรคจิตไปถึงไหน
Micky แฮ่ๆๆๆๆเค๊ามิรู้....เอิ๊กๆๆๆ
